Uber wysłał mnie aż do samego centrum Wrocławia, na Rynek. Dla wielu osób to pewnie nic wielkiego, ale dla mnie to jedno z najbardziej stresujących miejsc do jazdy rowerem. Tłumy ludzi, przeciskanie się w tempie ślimaka, mnóstwo ulic, samochodów i ciągłe zastanawianie się, którędy najlepiej przejechać. Samo dotarcie tam kosztowało mnie mnóstwo nerwów i czasu, a przez to godzinówka wyszła kiepska. Co najlepsze – wcale nie planowałam tam jechać. To po prostu splot wydarzeń.

Tydzień przerwy od delivery. Tak się rozleniwiłam, że totalnie nie chciało mi się wychodzić na rower. Codziennie próbowałam się zmobilizować, ale zawsze znalazła się jakaś wymówka. A to lekki wiatr, a to zbyt ciemne chmury, a to „może jutro”. Za bardzo się zasiedziałam w domu, a wiem, że to nie jest dla mnie dobre – ani fizycznie, ani psychicznie. Dzisiaj wymówek już nie było. Pogoda wreszcie dopisała – piękne słońce i porządny upał, więc stwierdziłam, że trzeba ruszyć. Oj, działo się dzisiaj! Mam naprawdę sporo do opowiedzenia, bo atrakcji nie brakowało.

W lipcu zrobiło się… jesiennie. Pochmurno, wietrznie, zimno i deszczowo. Taka pogoda skutecznie odbiera chęci do wychodzenia z domu. Długo zastanawiałam się, czy w ogóle dziś wyjechać na miasto, ale ostatecznie stwierdziłam, że choć trochę pojeżdżę. Ubrałam się cieplej, bo wiatr dawał się we znaki. Na szczęście deszcz tylko chwilami kropił, a zanim rozpadało się na dobre, zdążyłam już wrócić do domu. Wyskoczyłam dosłownie na chwilę, a wyszło dużo lepiej, niż się spodziewałam.

Dziś będzie trochę inaczej. Tematyka totalnie niezwiązana z delivery. No… prawie, bo jedno zamówienie jednak zrobiłam. Jedno. JEDNO! Całą resztę dnia spędziłam na jeżdżeniu po galeriach handlowych, zakupach, sprawianiu sobie przyjemności w postaci dobrego jedzenia oraz… nowej zajawki, czyli kolekcjonerskiej karcianki Disney Lorcana. Wczoraj wpadłam na genialny (albo niebezpieczny dla portfela) pomysł, żeby znowu zacząć kolekcjonować karty. Kiedyś, jako nastolatka, miałam całkiem sporą kolekcję kart Magic: The Gathering. Jeszcze wcześniej zbierałam dosłownie wszystko, co dało się zbierać.

Kolejny dzień jazdy z hałasem w rowerze. Starałam się jednak nie pozwolić, żeby zepsuł mi cały dzień, więc bardziej skupiłam się na pracy niż na irytujących dźwiękach. Temperatura dochodziła do 29 stopni. Było gorąco, ale jeszcze dało się wytrzymać, bo lekki wiatr przyjemnie chłodził podczas jazdy. Zamówień nie brakowało, a kilka razy woziłam nawet po dwie albo trzy torby jedzenia jednocześnie.

Dziś mija dokładnie rok od dnia, w którym kupiłam nowy rower. Niestety to był rok, w którym nie dano mi w pełni cieszyć się jazdą. Rok walki, wizyt w serwisach, kolejnych napraw, sporów, niekończących się rozmów i prób udowodnienia, że problem naprawdę istnieje. Od samego rana odwiedziłam dwa inne serwisy rowerowe, żeby zasięgnąć opinii na temat hałasu, który od miesięcy wydobywa się z mojego roweru. Przez te wizyty straciłam trochę czasu, mniej pojeździłam i mniej zarobiłam, ale już naprawdę chciałam usłyszeć, czy tylko ja słyszę ten dźwięk. I nie – nie słyszę go tylko ja.

Działo się dziś naprawdę dużo, ale niestety tym razem zdecydowanie więcej było tych negatywnych wydarzeń. Wkurzony klient, problematyczne zamówienie, masa odrzuconych kursów w Uberze, anulowane zakupy w Carrefourze i Biedronce, a na sam koniec ponownie odezwał się problem z rowerem. Dzień pełen nerwów i sytuacji, których naprawdę nikomu nie życzę.

Jeździłam dziś 7 godzin w upale 32 stopni. Przejechałam 85 km i zrobiłam 18 dostaw. Było tak gorąco, że pot dosłownie ze mnie spływał, a woda znikała z butelek w ekspresowym tempie. W pewnym momencie, odbierając zamówienie, kupiłam sobie w restauracji małą butelkę zimnej wody za 6 zł. Normalnie bym się zastanawiała, ale wtedy była warta każdej złotówki. Ta schłodzona woda dosłownie uratowała mi życie. Przez większość dnia sapałam jak pies. Upał dawał się we znaki, ale Uber nie miał dla mnie litości. Zamówienia wpadały jedno za drugim. Nie zdążyłam dostarczyć jednego, a już wskakiwało drugie i trzecie. Przerwy praktycznie nie istniały.

Dziś jeździłam krócej. Taki miałam plan – zarobić około stówki, wrócić wcześniej do domu i w końcu trochę odpocząć. Krótszy dzień nie oznaczał jednak spokojniejszego, bo atrakcji i niespodzianek po drodze było całkiem sporo. Już na początku musiałam uzbroić się w cierpliwość. Zanim wpadło pierwsze zamówienie, minęło kilkanaście minut. Później też nie było lepiej – w jednej restauracji czekałam około 17 minut, w drugiej podobnie, a do tego jeszcze kolejne oczekiwania. Łącznie wyszło ponad 40 minut stania i patrzenia, czy jedzenie jest już gotowe.