Jak krew w piach

Co za szalony dzień. Miało być normalnie i spokojnie. Pogodę sprawdzałam kilka razy – deszcz zapowiadali dopiero na wieczór. A tymczasem… jak lunęło w trakcie jazdy, to bez ostrzeżenia.

W kilka minut byłam cała mokra. Ubrania przemoczone, nogi w błocie, a ja przez kilka godzin woziłam jedzenie w deszczu, wyglądając jak mokra kura. Już nawet przestałam się przejmować – skoro i tak byłam kompletnie przemoczona, to co za różnica.

Najlepsze (a raczej najgorsze) było jednak coś innego. Byłam święcie przekonana, że robię wyzwanie na Glovo – 9 dostaw za bonus. Tak się na to uparłam, że cisnęłam mimo wszystko: mimo deszczu, długich tras, coraz słabszej baterii i totalnego zmęczenia. Jechałam jak kaczka, powoli, ciężko, ale dawałam z siebie wszystko.

I w końcu jest – ostatnie zamówienie zrobione. Z dumą sprawdzam aplikację…
A tam informacja, że wyzwanie zaczyna się dopiero za kilka godzin.
Czyli nic mi się nie zaliczyło.

Noż kurna jego mać.
Jak krew w piach – cały wysiłek, cała walka, wszystko na nic.

Deszcz padał coraz mocniej, ale było mi już kompletnie wszystko jedno. Zamówień brakowało, ciągłości nie było, większość kursów to dalekie trasy po 6 km na zadupie, a potem drugie tyle wracania. Godzinówka słaba, zmęczenie ogromne.

Jedyny promyk tego dnia to napiwek 18 zł od jednej osoby, który chociaż trochę wynagrodził mi ten cały cyrk.

To był jeden z tych dni, kiedy robisz wszystko najlepiej jak potrafisz, a życie i aplikacje mówią: nie dziś.