Kurierka na zmęczeniu, czyli dzień pełen wiatru, błądzenia i przeklinających rowerzystów

🌇 Wrocław
🚲 E-bike
⌚ 6 godzin
💵 244,41 zł (0 zł napiwków)
💰 40 zł na godzinę
🛒 15 dostaw / 80 km
🍔 Uber / Pyszne / Wolt
Słabszy dzień od samego początku
Dziś szło mi zdecydowanie gorzej niż ostatnio. Zamówień było niewiele, jazda szła opornie, a silny wiatr skutecznie utrudniał poruszanie się po mieście. Do tego byłam bardziej zmęczona i rozkojarzona, przez co wszystko zajmowało mi więcej czasu.
Pogoda na pierwszy rzut oka była piękna. Słońce, 17 stopni i jesień, która chwilami przypominała jeszcze końcówkę lata. Tyle że o tej porze roku poranki i wieczory potrafią być naprawdę chłodne, a w środku dnia na słońcu robi się wręcz za gorąco. I bądź tu człowieku mądry, jak się ubrać na kilka godzin jazdy!
Chwilami było mi za ciepło, więc kombinowałam z ubraniami, a potem wystarczyło wjechać pod zimny wiatr i od razu zaczynałam marznąć. Po zachodzie słońca nie było już dyskusji – musiałam założyć kurtkę. Na koniec i tak wracałam z zimnymi dłońmi i poczuciem, że jesienna pogoda znowu mnie przechytrzyła.
Nowy napęd i stary problem z piszczącym łańcuchem
Zanim ruszyłam w trasę, nasmarowałam łańcuch. Przez pierwszych kilka kilometrów panowała błoga cisza i już miałam nadzieję, że problem wreszcie został rozwiązany. Niestety, radość nie trwała długo. Po pewnym czasie łańcuch ponownie zaczął piszczeć, choć na szczęście nie tak mocno jak wczoraj.
Zaczynam już kombinować, co z tym fantem zrobić. Może ponownie umyję rower i jeszcze raz przesmaruję napęd? Może smaru powinno być więcej? A może przyczyna leży zupełnie gdzie indziej?
Najgorsze jest to, że napęd został niedawno wymieniony, a ja zamiast cieszyć się cichą i płynną jazdą, ciągle nasłuchuję, czy coś znowu zaczyna piszczeć. Na razie zagadka pozostaje nierozwiązana.
Miejskie zombie i piesi sterowani telefonem
Dzisiejsze miasto wyglądało momentami jak serwer gry komputerowej, na którym wszystkie postacie niezależne, czyli NPC, dostały jedno zadanie: iść przed siebie, nie patrząc na nic.
Ludzie wpatrzeni w telefony, wchodzący prosto pod koła, przechodzący przez jezdnię bez rozejrzenia się, skręcający nagle w najmniej oczekiwanym momencie. Co chwilę musiałam hamować, omijać kogoś, zwalniać niemal do zera, a następnie ponownie rozpędzać mój prawie 30-kilogramowy rower.
A to nie jest zwykły, lekki rowerek, którym można zwinnie przeskakiwać między ludźmi. Mój elektryk waży swoje i potrzebuje chwili, żeby ruszyć z miejsca oraz nabrać prędkości. Każde niepotrzebne hamowanie kosztuje mnie więc dodatkowy wysiłek.
Czasami naprawdę zastanawiam się, czy niektórzy ludzie w ogóle zauważają otoczenie. Telefon jest ważniejszy niż samochód, rowerzysta czy własne bezpieczeństwo. A kurier jedzie, hamuje, omija i próbuje nie wylądować komuś na plecach.
Pierwsze zamówienia – Uber ratuje sytuację
Na początek wzięłam bloki na Pyszne, które później dobierałam co jakiś czas. Niestety, początkowo zamówienia nie chciały wpadać, więc trzeba było uzbroić się w cierpliwość. Na szczęście odezwał się Uber.
Pierwszy kurs prowadził do McDonald’s. Trzy kilometry za 12 złotych. Szybko i sprawnie ogarnęłam dostawę, bo okolica jest mi już dobrze znana. Kojarzę bloki, wiem, gdzie można skrócić sobie drogę i nie muszę za każdym razem zastanawiać się, którędy jechać.
Następnie trafił się dalszy kurs z Burger Kinga na Bielanach – osiem kilometrów za 20 złotych. Na szczęście klient czekał już przy ulicy, więc odpadło szukanie klatki, wchodzenie po schodach, zapinanie roweru i cała reszta atrakcji związanych z dostawą do mieszkania. Mogłam od razu ruszyć dalej.
Potem Uber z Bafra Kebab: 5,5 kilometra za 17 złotych. Następnie hamburger – 3,5 kilometra za 16 złotych.
Przy tym ostatnim kursie zaliczyłam jednak małą wpadkę. Jadąc do klienta, rozkojarzyłam się i wjechałam na niewłaściwe osiedle. Musiałam się wycofywać, a po drodze jeszcze siłować się z ciężką furtką i przeciskać przez nią z rowerem.
Niby nic wielkiego, ale kiedy człowiek jest zmęczony, wieje mu w twarz, a orientacja w terenie zaczyna szwankować, nawet taka drobnostka potrafi wyprowadzić z równowagi.
Pyszne, hamburger i poszukiwania Agencji Celnej
W końcu odezwało się Pyszne. Dostałam zamówienie na hamburgera – sześć kilometrów za 20 złotych.
Na miejscu musiałam poczekać około dziesięciu minut na przygotowanie jedzenia. Później ruszyłam z dostawą do Agencji Celnej na Oporowie. I właśnie wtedy rozpoczęła się kolejna przygoda z moją dzisiejszą orientacją w terenie.
Numer budynku odnosił się do całej ulicy, a znalezienie właściwego miejsca wcale nie było takie proste. Krążyłam, rozglądałam się i próbowałam ustalić, gdzie dokładnie powinnam dotrzeć. W końcu postanowiłam zapytać pierwszą napotkaną osobę.
Na szczęście dostałam wskazówki i wreszcie udało mi się trafić na miejsce.
Następne było Pyszne i Pierogarnia – 4,5 kilometra za 16 złotych. Później Uber z KFC na Bielanach, 6,5 kilometra za 19 złotych, a na koniec ramen – dwa kilometry za osiem złotych.
Po tym kursie nastąpiła dłuższa cisza. Uber co prawda coś proponował, ale były to głównie dalekie i mało opłacalne przejazdy. Odrzucałam je, licząc na coś lepszego.
I tutaj pojawił się mój błąd.
Jeden odrzucony kurs i wyprawa w nieznane
Na Pyszne trafiło się KFC z CH Borek, z dostawą na ulicę obok. Krótko, wygodnie i w znanym rejonie. Odrzuciłam jednak to zamówienie, bo nie chciało mi się tam jechać, a chwilę później pojawiła się propozycja z Wolta: 5 kilometrów za 24 złote, ramen z dostawą na ulicę Grabiszyńską.
Na papierze wyglądało to znacznie lepiej. Problem w tym, że ten kurs wyciągnął mnie daleko poza moje ulubione rejony, w okolice, w których nie czuję się tak pewnie.
Zaczęła się prawdziwa wyprawa przez miejskie uliczki. Dziurawe, nierówne drogi, trzęsący się rower, stanie na kolejnych światłach, przeciskanie się między samochodami i kombinowanie, gdzie właściwie powinnam skręcić. W pewnym momencie zamiast sprawnie jechać, miałam wrażenie, że wykonuję jakieś skomplikowane zadanie terenowe.
Zamiast zarabiać, traciłam czas i energię na walkę z trasą. Byłam już zmęczona, rozkojarzona i miałam serdecznie dość tego błądzenia.
Kolejny kebab i próba powrotu na swoje tereny
Po dostarczeniu ramenu koniecznie chciałam dobrać kolejne zamówienie w kierunku mojego rejonu. W Uberze pojawił się kebab – cztery kilometry za 12 złotych.
Niestety, zanim dotarłam do klienta, ponownie zdążyłam się trochę nabłądzić. Moja dzisiejsza nawigacja najwyraźniej postanowiła zrobić sobie wolne, a ja razem z nią straciłam część cierpliwości.
Był jednak jeden pozytyw całej tej wyprawy. Po drodze zauważyłam piękny budynek i zrobiłam mu zdjęcia. Przynajmniej będę miała co wrzucić na bloga! Skoro już musiałam krążyć po mieście, dobrze, że udało się przy okazji znaleźć coś ciekawego.
Po dostawie odpaliłam Pyszne i tym razem szczęście się do mnie uśmiechnęło. Wpadło idealne zamówienie w stronę znanych mi okolic: makarony z Gaju, siedem kilometrów za 23 złote, z dostawą na Jagodno.
Wreszcie kierunek, który mi odpowiadał!
Po odbiorze jedzenia założyłam komin i czapkę. Wiatr zdążył już porządnie przewiać mi głowę, a słońce powoli chyliło się ku zachodowi. Czas było zadbać o siebie, bo perspektywa kolejnych godzin na zimnym wietrze nie wyglądała zachęcająco.
Dostawa prowadziła do gabinetu ortodontycznego, gdzie zostawiłam jedzenie na recepcji. Wszystko poszło sprawnie, a ja mogłam kontynuować powrót w stronę swoich terenów.
Rowerzystka, która urządziła mi koncert przekleństw
Pyszne najwyraźniej postanowiło wynagrodzić mi wcześniejsze błądzenie, bo zaraz pojawiło się kolejne świetne zamówienie: hamburger z Partynic, 4,5 kilometra za 16 złotych.
Wracałam z Jagodna i musiałam skręcić w lewo, żeby przejechać przez jezdnię na przejeździe rowerowym. W tym samym czasie z naprzeciwka nadjeżdżali inni rowerzyści. Jak to w takich miejscach bywa, każdy próbuje obrać odpowiedni tor jazdy, żeby się z kimś nie zderzyć.
Jedni jadą w lewo, drudzy w prawo, ktoś zwalnia, ktoś omija. Normalna sytuacja, nic nadzwyczajnego. Trzeba zachować ostrożność i po prostu się minąć.
Zaczęłam więc omijać kobietę jadącą na rowerze. Mam ciężki, prawie 30-kilogramowy elektryk, który nie jest tak zwrotny jak lekki rower miejski. Zwolniłam i ostrożnie wykonałam manewr.
I nagle słyszę głośne:
– KURRRRWA!! JAK JEDZIESZ?!
Nie dość, że się wystraszyłam, to jeszcze byłam kompletnie zaskoczona reakcją tej kobiety. Przecież nikomu nie wjechałam pod koła, nie doszło do żadnej kolizji. Po prostu dwie osoby na rowerach musiały się wyminąć na przejeździe.
Od razu odkrzyknęłam:
– I czego przeklinasz?! Wariatka jakaś!
Klasycznie, nawet mnie nie słyszała, bo tak szybko pojechała, że była już daleko.
Nie wiem, co ją tak zdenerwowało. Może miała gorszy dzień, może się spieszyła, a może po prostu zabrakło jej cierpliwości. Każdemu może zdarzyć się irytacja na drodze, ale naprawdę nie wszystko wymaga od razu rzucania mięsem na pół ulicy.
Sama jeżdżę codziennie po Wrocławiu, spotykam mnóstwo różnych ludzi i dobrze wiem, że czasami trzeba zwolnić, ustąpić komuś miejsca albo wykonać nieco dziwniejszy manewr, żeby wszyscy bezpiecznie pojechali dalej.
Nie zawsze wszystko idzie idealnie. Ale chyba właśnie po to mamy hamulce i odrobinę zdrowego rozsądku, żeby nie zamieniać każdego minięcia się na drodze w awanturę.
Hamburger, dziwne osiedle i coraz słabsze siły
Po tej nieprzyjemnej sytuacji ruszyłam dalej po hamburgera. Zauważyłam jednak, że coraz ciężej mi się pedałuje. Miałam wrażenie, jakby bateria wspomagania działała słabiej niż zwykle. Możliwe, że swoje robił też silny wiatr, który przez cały dzień skutecznie utrudniał jazdę.
Na miejscu jedzenie nie było jeszcze gotowe, co tym razem okazało się całkiem korzystne. Mogłam szybko skorzystać z toalety, bo pęcherz już od jakiegoś czasu dawał o sobie znać. Kolejny mały problem z głowy!
Później ruszyłam z dostawą i zaczęłam szukać właściwego mieszkania. Osiedle pełne podobnych do siebie domków, dziwna numeracja i kolejne krążenie w kółko. Dopiero po pewnym czasie udało mi się trafić na odpowiedni adres.
Dzień zdecydowanie nie należał do tych, w których wszystko idzie jak po maśle.
Ostatni kurs: 11 kilometrów przez chłód i ruchliwy wiadukt
Następnie Uber zaproponował McDonald’s – cztery kilometry za 14 złotych. Kurs poszedł sprawnie, ale prawdziwa atrakcja miała dopiero nadejść.
Na sam koniec trafiło się podwójne zamówienie z Ubera: 11 kilometrów za 28 złotych. Odbiór z KFC na Bielanach, a dostawy na Ślęzę i Partynice.
Spory dystans do pokonania, szczególnie po całym dniu jazdy, kiedy robiło się już ciemno i zimno. Do tego po drodze czekał mnie ruchliwy wiadukt, na którym samochody potrafią pędzić z dużą prędkością.
Nie przepadam za tym miejscem. Zawsze czuję stres, kiedy jadę rowerem, a za mną nadjeżdżają szybko samochody.
Mimo wszystko przyjęłam zamówienie. I tak musiałam wracać w tamtą stronę, więc uznałam, że skoro mogę jeszcze coś zarobić po drodze, to warto.
Zaginione zamówienie w KFC
Po dotarciu do KFC podałam numery zamówień pracownikom. I wtedy okazało się, że pojawił się problem: jednego zamówienia nie było. Nie zostało przygotowane, nie zaczęto go nawet robić, a jego numer gdzieś się zagubił w całym zamieszaniu.
Musiałam więc poczekać, aż sytuacja zostanie wyjaśniona i jedzenie będzie gotowe.
W końcu przyszła pora na odbiór. Pani z Ukrainy, która wydawała zamówienia, spojrzała na mnie z wyraźnym zmartwieniem i zapytała:
– Pani jest autem? To pani będzie aż tak daleko jechała, tyle kilometrów?!
Odpowiedziałam, że jestem na rowerze, ale elektrycznym, i że zdarza mi się jeździć nawet dalej, po 15 kilometrów.
Na jej twarzy pojawiło się jeszcze większe przerażenie. Zaczęła mówić, że to strasznie daleko, że bardzo mi współczuje i że rozumie, iż taka praca, ale przecież to naprawdę kawał drogi!
Przyznałam jej rację. Faktycznie, kilometrów było sporo, a po całym dniu pedałowania niespecjalnie marzyłam o kolejnej długiej wyprawie. Z drugiej strony, do domu i tak miałam po drodze, więc nie była to zupełnie bezsensowna trasa.
Najlepsze było jednak to, co wydarzyło się chwilę później. Odwróciłam się, a tam wszyscy klienci siedzący w KFC wpatrywali się we mnie, jakby właśnie wysłuchali wyjątkowo interesującego wywiadu na temat trudów pracy kuriera.
Wyszłam z restauracji, ruszyłam w drogę i po chwili zaczęłam się śmiać. Cała sytuacja była tak zabawna, że aż poprawiła mi humor.
Koreańska klientka i pająk na Halloween
Pierwsze zamówienie z KFC dostarczyłam sympatycznej pani Koreance. Drugie trafiło do klientki, która na drzwiach miała ogromnego pająka z balona.
Od razu było widać, że ktoś przygotowuje się na Halloween! Dekoracja była tak duża i charakterystyczna, że nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Powiedziałam klientce, że ma fajnego pająka i ruszyłam dalej.
Koniec jazdy. Zmęczenie wygrało z ambicją
Po ostatniej dostawie próbowałam jeszcze dobrać coś w okolicach domu. Niestety, nic sensownego nie wpadło, więc nie było powodu, żeby dalej krążyć po mieście.
Wróciłam już naprawdę zmęczona i zmarznięta, z zimnymi dłońmi i poczuciem, że dzisiejszy dzień mógł wyglądać znacznie lepiej.
Nie jestem do końca zadowolona z wyniku. Zamówień było mało, wiatr dawał się we znaki, a przez kilka niepotrzebnych objazdów straciłam sporo czasu. Do tego doszło rozkojarzenie, zmęczenie i ciągłe poszukiwanie właściwych adresów.
Nie był to szczególnie udany dzień, ale trzeba przyznać, że bywało znacznie gorzej. Miałam kilka całkiem przyzwoitych kursów, udało się wrócić na swoje rejony, zrobić zdjęcia ciekawego budynku i zaliczyć parę sytuacji, które przynajmniej będą zabawnymi wspomnieniami.
Nie każdy dzień musi być na pełnym powerze
Praca kuriera rowerowego ma to do siebie, że każdy dzień wygląda inaczej. Raz zamówienia wpadają jedno za drugim, trasy układają się idealnie, a pieniądze szybko rosną. Innym razem człowiek czeka na aplikacje, walczy z wiatrem, błądzi po osiedlach i zastanawia się, dlaczego wszystko idzie dziś tak opornie.
Łatwo wtedy wpaść w pułapkę myślenia, że trzeba jeździć szybciej, robić więcej i za wszelką cenę poprawiać wynik. Tylko że organizm ma swoje granice. Kiedy jesteśmy zmęczeni, trudniej się skoncentrować, podejmować dobre decyzje i sprawnie poruszać się po mieście. Nawet najlepsza znajomość skrótów nie pomoże, jeśli głowa zaczyna już pracować na zwolnionych obrotach.
Najważniejsze, żeby nie doprowadzać się do całkowitego wyczerpania tylko dlatego, że chciałoby się zarobić trochę więcej.
A na dziś? Koniec pedałowania. Czas się ogrzać, odpocząć i naładować baterie – zarówno te w rowerze, jak i własne. 🙂




