Od nadziei do deszczu

No dobra, dziś możecie się ze mnie ponabijać.
Nie dość, że jeździłam praktycznie cały dzień za grosze, to na sam koniec – żeby już dopełnić obrazu porażki – złapał mnie deszcz i wróciłam do domu cała mokra jak kura. Piękne zakończenie.

Zacznijmy od pogody, bo ta zrobiła dziś pełny emotional rollercoaster.
Najpierw myśl: ubrałam się idealnie.
Chwilę później: o kurczę, jednak trochę za ciepło.
A na końcu: o kurde, jak zimno, dlaczego ja tak wyszłam.

Pierwsze zamówienie na Uber jeszcze dało nadzieję. Klient zadowolony, mówi, że szybko dowiozłam, dorzucił 8 zł napiwku. Myślę: okej, może dzień się rozkręci.

Uzbierałam 40 zł… i cisza.
Czekam.
Czekam dalej.
Nic nie wpada.

W końcu stwierdziłam, że nie ma sensu stać głodnej, więc kupiłam kebaba, wróciłam do domu, zjadłam, ubrałam się cieplej i ruszyłam ponownie – z tą naiwną nadzieją, że teraz to już musi być lepiej.

I wtedy mnie powiało daleko, prawie pod Sky Tower. Tam koczowałam, mając trzy apki odpalone i robiąc zdjęcia wieży niemal z każdej możliwej strony, bo przynajmniej coś się działo.

Efekt?

• Wolt – totalna cisza, zero zamówień.
• Uber – coś tam od czasu do czasu, ale słabo płatne kursy, takie bardziej „żeby się nie nudzić” niż żeby zarobić.

Dzień zleciał.
Najeździłam się sporo,
naszukałam adresów,
nawalczyłam się z wiatrem,
a jak spojrzałam na kwotę… no cóż.

👉 22 zł na godzinę.
Piękny wynik, proszę Państwa 👏
I to jeszcze licząc 8 zł napiwku i 12 zł z questa. Bez tego byłoby już naprawdę artystycznie.

Na koniec, oczywiście, złapał mnie deszcz. Wracałam mokra, zmęczona i z tym klasycznym delivery -przemyśleniem w głowie:

Jeśli Wolt nie daje – dzień jest stracony.
Reszta może się starać, ale matematyki nie oszuka 😅🚴‍♀️💛