Bateria w rowerze topniała w oczach, telefon ledwo trzymał procenty, robiło się coraz ciemniej, a rower zaczynał działać gorzej. Co chwilę coś poprawiałam, regulowałam, sprawdzałam. Ostatnie 15 km kręciłam już naprawdę na styk, pilnując każdego procenta baterii, byle tylko starczyło na powrót do domu.
To był mój rekord na Glovo. Od samego początku jazda była praktycznie non stop – zamówienie za zamówieniem, bez dłuższych przestojów. Pierwsza w życiu Biedronka zaliczona. Był stres, bo zakupy potrafią zaskoczyć, ale poszło zdecydowanie lepiej, niż się spodziewałam.
Nareszcie aktywowali mi konto na Wolcie, na które tak długo czekałam. Pierwszy dzień na tej aplikacji okazał się kompletnie bez zamówień. Odpaliłam więc Uber Eats – tam też długo cisza. W Glovo na początku brak wolnych bloków, sporo czekania i kręcenia się bez efektu.
Pierwsze zamówienie wywiało mnie bardzo daleko. Przez dobrą godzinę kręciłam się po centrum handlowym, błądząc między wejściami i klatkami, a w efekcie wyszło 12 zł za godzinę. Taki start potrafi zniechęcić.
Dziś rekord – 100 zł zarobku, w tym aż 18 zł napiwku z jednego zamówienia. Wywiało mnie bardzo daleko, aż do centrum i jeszcze dalej. Tam zamówienia wpadały jedno za drugim – tak, że nie było nawet chwili, żeby przejść w tryb offline.
Wyskoczyłam na chwilę na Uber Eats, a z tej „chwili” zrobiły się prawie 3 godziny i 25 km na rowerze. Dziś było dość ciężko. Upał taki, że cały czas chciało się pić – nawet chwilę po tym, jak się napiłam, pragnienie wracało. Po jednym z zamówień złapał mnie skurcz stopy.
Trzeci dzień w Uber Eats był naprawdę lajtowy. Wyjechałam tylko na chwilę, bo był upał i zapowiadali burze, które na szczęście jeszcze się nie pojawiły. Pojeździłam więc około 2 godziny. Pierwszą prawie godzinę przesiedziałam w parku, czekając na zamówienie. W końcu wpadły trzy – wszystkie z tej samej restauracji. Łącznie 17 km, spokojnie, bez pośpiechu.
Drugi dzień jako kurierka Uber Eats był totalnie szalony i wyczerpujący. 5 godzin jazdy rowerem, 44 km przejechane. Do domu wróciłam resztkami sił. Zrobiło mi się słabo ze zmęczenia, z głodu i pragnienia. Na ostatnim kilometrze, już blisko domu, zatrzymałam się, zamknęłam oczy i dosłownie prosiłam o siły, żeby tylko dojechać i napić się wody.
Z niecierpliwością czekałam na zatwierdzenie rejestracji, żeby w końcu móc ruszyć w trasę. Wszystko akurat idealnie się złożyło w czasie. Pojechałam do sklepu rowerowego, żeby odpowiednio wyposażyć rower w niezbędne akcesoria: dzwonek do poganiania ludzi, uchwyt na telefon – jakże niezbędny i genialny wynalazek, oraz duży bidon na wodę, który uratował mnie przed upałem.